สองครัว #1: ผัดกะเพราของ mamá กับอาเรปาของ papá

Mira ฉันรอโพสต์จานนี้มานานมากแล้วค่ะ เพราะจานนี้อธิบายตัวฉันได้ดีกว่าไบโอไหน ๆ

ฉันเป็นลูกครึ่ง แม่เป็นคนไทย พ่อเป็นคนเวเนซุเอลา และตอนนี้อยู่มาดริด เวลาคิดถึงบ้าน ฉันไม่ได้คิดถึงบ้านเดียว ฝั่งหนึ่งของจานคือผัดกะเพราแบบที่ mamá ทำให้กินตั้งแต่เด็ก กระเทียม พริก ใบกะเพราลงกระทะร้อน ๆ แล้วโปะไข่ดาวขอบกรอบ อีกฝั่งคืออาเรปาของ papá สีเหลืองทอง ผิวนอกหยาบกรอบนิด ๆ ข้างในนุ่ม มีเนยละลายซึมอยู่ สองครัว หนึ่งโต๊ะ ยินดีต้อนรับสู่ตอนแรกของซีรีส์ สองครัว ค่ะ

ทำไมต้องสองอย่างนี้คู่กัน

สำหรับคนที่ยังไม่รู้จัก อาเรปา (arepa) คือแผ่นแป้งข้าวโพดกลม ๆ หนา ๆ ที่จี่บนกระทะแบนจนกรอบนอกนุ่มใน กินเปล่า ๆ กับเนยก็ได้ ผ่าครึ่งยัดไส้ก็ได้ เป็นอาหารประจำชาติของเวเนซุเอลา ที่นั่นกินกันทั้งเช้า กลางวัน เย็น เหมือนที่เรากินข้าวนั่นแหละค่ะ

ในหัวฉัน สองจานนี้คืออาหารประเภทเดียวกัน คือของที่ทำตอนดึก ๆ หิว ๆ แล้วอยากได้รสชาติบ้านภายในครึ่งชั่วโมง ผัดกะเพราคือเมนูสิ้นคิดของคนไทยครึ่งประเทศ อาเรปาก็คือเมนูสิ้นคิดของคนเวเนซุเอลาครึ่งประเทศเหมือนกัน ไม่มีอะไรหรูหราเลยสักอย่าง และนั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันรักมันค่ะ

แล้วมันเข้ากันจริง ๆ นะ อาเรปารสอ่อน ๆ หอมกลิ่นข้าวโพดปิ้ง ช่วยดับความเผ็ดได้ดี พอเจาะไข่แดงให้ไหลลงไปรวมกับซอสกะเพรา แล้วฉีกอาเรปาจิ้มกวาดให้เกลี้ยงจาน อร่อยมากกก Papá บอกว่านี่คือวิธีกินอาเรปาที่ดีที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยคิดได้ ส่วน mamá บอกว่ามีข้าวก็พอแล้ว ถูกทั้งคู่แหละค่ะ

ไข่ดาวกรอบ ห้ามต่อรอง

อันนี้คนไทยรู้กันดีอยู่แล้ว กะเพราไม่มีไข่ดาวก็เหมือนยังไม่ครบ ตลกดีที่คนสเปนก็ชอบไข่ดาวขอบกรอบเหมือนกัน เขาเรียกว่า huevo con puntilla แปลว่าไข่ขอบลูกไม้ พอเห็นไข่ดาวของฉันเพื่อนสเปนเลยเข้าใจทันที

แต่ทอดในครัวมาดริดของฉันไม่ง่ายเลย น้ำมันต้องเยอะกว่าที่คิดว่าสมควร และต้องร้อนจริง ๆ ไข่ต้องฟูทันทีที่แตะกระทะ ครั้งแรกที่ทอดที่บ้าน น้ำมันกระเด็นจนฉันกระโดดถอยหลังแทบชนอาเรปาตกเคาน์เตอร์ ครัวฉันเล็กมากจริง ๆ นะคะ ทุกอย่างอยู่ใกล้มือ รวมถึงหายนะด้วย

ตามหากะเพราในมาดริด

นี่คือภารกิจที่ยากที่สุด ร้านทั่วไปในสเปนมีแต่โหระพาอิตาเลียนสำหรับทำพาสต้า ซึ่งไม่ใช่เลย กะเพราแท้ต้องหอมฉุนแบบนั้น มันคือหัวใจของจานนี้

ในมาดริด ฉันเจอกะเพราตามซูเปอร์มาร์เก็ตเอเชียแถว Usera บางวันมีแบบสด บางวันมีแต่แช่แข็ง ถ้าหาไม่ได้เลย ใบโหระพาก็พอช่วยได้ หวานกว่า หอมโป๊ยกั๊กกว่า แต่ก็ยังอร่อย ส่วน mamá ถ้ารู้ว่าฉันใช้โหระพาแทนคงบ่นนิดหน่อย รายละเอียดเขียนไว้ในหมายเหตุใต้สูตรแล้วค่ะ

กฎอาเรปาของ papá

Papá มีความเห็นเยอะมาก ต้องใช้น้ำอุ่น ห้ามน้ำเย็น นวดจนแป้งเหมือนดินน้ำมันและขอบไม่แตก จี่ช้า ๆ บนกระทะร้อนจนเคาะแล้วมีเสียงกลวง ๆ และห้ามขอโทษเด็ดขาดเวลาเอาอาเรปาไปจิ้มอะไรที่ไม่ใช่อาหารเวเนซุเอลา ข้อสุดท้ายนี่กฎของฉันเองค่ะ แต่คิดว่า papá คงเห็นด้วย

สูตรเต็มอยู่ด้านล่าง บอกทั้งกรัมและถ้วย หุงข้าวก่อน แล้วนวดแป้งอาเรปา ส่วนผัดกะเพราเก็บไว้ทำตอนท้ายสุด เพราะใช้เวลาแค่ห้านาที และต้องกินทันทีตอนร้อน ๆ

ถ้าทำแล้ว มาบอกกันหน่อยนะคะว่ากินฝั่งไหนหมดก่อน ฉันกินอาเรปาหมดก่อนทุกที อย่าไปบอก mamá นะ